Skip to content

Насамо

February 15, 2013

Се’ е полесно насамо. А се’ е поубаво во двојка.

Полесно е да му признаеш на огледалото. И повистинито. Да не се воздржуваш од викање, врискање, плачење, смеење, урлање, сите можни емоции и лудила да си ги допуштиш и да ги уживаш. Мазохистички, скроз.

Така и тогаш. Најде сила, остана прибран, разумот му беше на место, се’ беше во ред. Тогаш, кога и’ призна се’. Откако си призна себеси. Само малку му се стегна грлото. Само малку. Откако душата му се собра околу грутка песок.

А после? О, после…Беше господар во својот стан, луд господар на светот.

Викаше, пиштеше, полудуваше без воздршка, се’ да помине, се’ да преброди. Може тој тоа. Може тој се’. Само неа не можеше, не сакаше. Не сакаше да му помине и точка. Стенкаше, вриштеше па квичеше како болно маче, претајќи, збревтајќи, гребеше, како лав гребеше по станот, насекаде. Душата си ја распара и одново ја составуваше, како сложувалка, мислеше така може ќе помине. Ја расфрли, ја раздаде по комшии, по комшии што не ги ни знае во новата зграда. Што е тоа битно. Се бодеше, сам срцето си го бодеше, барем да искрвари до крај и да му помине, зошто некогаш така мора. Крвта не може да си ја смени, ама може да ја прочисти. И мора да боли. Нека го здоболи до гола коска, нека му чука срцето лудо и силно и брзо, како никогаш дотогаш, како на новороденче нека му биде. Така се чувствуваше сега. Новороденче заебано од возрасни манири. Нека му удира од гради, нека го почувствува како лудо пинг понг топче. Олово тешко. Да ги разбуди комшиите, оние истите комшии што не знаат што со неговата душа. А очите? Ги искорна и тие сами продолжија да плачат, па си ги бараше насекаде. О, како само ги бараше. Ги бараше по креветот, оној стариот каде што прв пат водеа љубов, ги бараше низ чаршафите со крв, под перницата каде што ја држеше за рака, во плакарите од кои таа упорно си ја удираше главата…Ги побара и на терасата каде што знаеше да му се сокрие, ѕирна и во огледалото и не ги најде, ја виде неа како се огледува, не сфаќајќи колку е само убава.

И знаеше, тогаш беше сигурен повеќе од било кога, па можеби за прв пат во животот рече: “Да, сигурно и конечно” наместо “Можеби и не знам до кога”. Реши да ја љуби. Е, толку било едноставно. Си рече по ѓаволите,  т.е. рече и се’ друго што може и не може да се замисли и што во титлуван превод на МТВ иде како “по ѓаволите”, и реши само да ја љуби. Толку. Без грам сомнеж, без грам воздршка, и без причина. Само ќе ја љуби до крај, без разлика каде и каков е крајот. Најискреното и најпаметното нешто што го направил во животот. Зошто друго и не знаеше. А и доволно му беше.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: